ورود / عضویت



عمری‌ست به ‌صحرای طلب عجزْ دراییم - ادبستان شعر پارسی % %

عمری‌ست به ‌صحرای طلب عجزْ دراییم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2284

عمری‌ست به ‌صحرای طلب عجزْ دراییم

چون اشک روانیم و همان آبله پاییم

از حیرت قانون نفس هیچ مپرسید

در رشتهٔ سازی که نداریم صداییم

تحقیق در آیینهٔ ما شبهه فروش‌ست

از بسکه سرابیم، چنین دور نماییم

چون نخل، علاجِ هوس ما نتوان‌ کرد

چندانکه رود پای به‌ گل، سر به هواییم

بی ساز دویی جلوهٔ تحقیق نهان بود

امروز در آیینه نمودند که ماییم

از خویش برون نیست چو گردون سفر ما

سرگشتهٔ شوقیم، مپرسید کجاییم؟

وسعتکدهٔ عالم حیرت اگر این است

از خانهٔ آیینه محال است برآییم

شور دو جهان آینه دار نفس ماست

نی فتنه، نه توفان، نه قیامت‌، چه بلاییم؟

پرواز سعادت چقدر سرخوش نازست؟

عالم قفس ظلمت و ما بال هماییم

دریا نتوان در گره قطره نمودن

ای ساده دلان! ما هم از این آینه‌هاییم

بیدل به نشانی ز یقین راه نبردیم

شرمنده‌تر از کجرویِ تیر خطاییم

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤