
بیدل دهلوی- غزل شماره 74
بر طاق نه تبختر جاه و جلال را
چینی سلام کرد به یک مو سفال را
عالم ز دستگاه بقا طعمهٔ فناست
چون شمع، ریشه میخورد اینجا نهال را
پر گشتن و تهی شدن از خوابش عالمی است
آیینه کن عروج و نزول هلال را
بر شیشههای ساعت اگر وارسیدهای
دریاب گرد قافلهٔ ماه و سال را
محکوم حرص و پاس مراتب چه ممکن است
با شرم کار نیست زبان سؤال را
تصویر حسن و قبح جهان تا کشیدهاند
بر رنگ دیدهاند مقدم زگال را
یاران درین چمن به تکلف طرب کنید
اینجا خضاب هم شب عیدی ست زال را
طاووس ما اگر نه پرافشان ناز اوست
رنگ پریدۀ که چمن کرد بال را
در درسگاه صنع ز تعطیل ما مپرس
با شغل خانه نسبت خشکی ست نال را
مه شد هزار بار هلال و هلال بدر
دیدیم وضع عالم نقص و کمال را
خارا حریف سعی ضعیفان نمیشود
صد کوچه است در بن دندان خلال را
شاید خطی به نم رسد از لوح سرنوشت
جهدی ست با جبین عرق انفعال را
بیدل به سرمه نسبت هر کس درست نیست
مژگان شمردن است زبان های لال را



