ورود / عضویت



دل در قدم آبله پایان ‌که شکسته‌ ست - ادبستان شعر پارسی % %

دل در قدم آبله پایان ‌که شکسته‌ ست

بیدل دهلوی- غزل شماره 625

دل در قدم آبله پایان ‌که شکسته‌ ست

این ‌شیشه به ‌هر کوه ‌و بیابان ‌که شکسته ‌ست

جز صبر به آفات قضا چاره نشاید

در ناخن تدبیر نیستان‌ که شکسته‌ ست

با سختی ایام درشتی مفروشید

ای ‌بیخبران سنگ به دندان‌ که شکسته‌ ست

گر ناز ندارد سر تشویش غبارم

دامان تو، ای سرو خرامان‌ که شکسته‌ ست

هر سو چمن‌ آرایی نازی ‌ست درین باغ

آیینه به این رنگ گل‌ افشان‌ که شکسته‌ ست

گل بی‌ تپشی نیست جگرداری رنگش

جز خنده بر این ‌زخم نمکدان‌ که شکسته ‌ست

گر عجز عنان‌ گیر ز خود رفتن من نیست

رنگم چو گل‌ شمع پریشان ‌که شکسته‌ ست

با چاک جگر بایدم از خویش برون جست

چون‌ صبح‌ به ‌رویم در زندان‌ که شکسته‌ ست

گر موج ندارد تب و تاب نم اشکم

در چشم‌ محیط این ‌همه ‌مژگان ‌که شکسته‌ ست

عمری‌ ست جنون‌ می‌کنم از خجلت افلاس

دستی‌ که ندارم به گریبان ‌که شکسته‌ ست

هر ذره جنون چشمکی از دیدهٔ آهوست

آیینهٔ مجنون به بیابان ‌که شکسته‌ ست

بیدل نفسی چند فضولی‌ کن و بگذر

بر خوان‌ کریمان دل مهمان ‌که شکسته‌ ست

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤