
بیدل دهلوی- غزل شماره 614
در ندامت گل مقصود به بر نزدیک است
دامنی هست به دستی که به سر نزدیک است
دوری منزل مقصود ز خودبینی هاست
اگر از خویش کنی قطع نظر نزدیک است
رهبر کام تو پاس نفس است ای غواص
سر این رشته نگهدار گهر نزدیک است
ای هوس آنهمه مغرور اقامت نشوی
نسبت سنگ هم اینجا به شرر نزدیک است
همه گویند جدا نیست ز ما دلبر ما
ما چنین دور چراییم اگر نزدیک است
ترک اوهام جسد مژدهٔ گردون تازی ست
بیضه هر گه شکند رستن پر نزدیک است
ناتوانی ز چه رو صید خیالم نکند
تاب این رشته به آن موی کمر نزدیک است
سیرها در هوس آباد تمنا کردیم
منزل یأس، ز هر راهگذر نزدیک است
همه مقصد طلبان دام لغزش گیرند
گر بدانند که منزل چه قدر نزدیک است
نفست گام فنا میشمرد غفلت چند
آنچه دور است کنون وقت دگر نزدیک است
بیدل آنجا که جنون منصب عزت بخشد
نسبت آبله با دیدهٔ تر نزدیک است



