
بیدل دهلوی- غزل شماره 601
در خموشی یک قلم آوازهٔ جمعیت است
غنچه را پاس نفس شیرازهٔ جمعیت است
لذت آسودگی آشفتگان دانند و بس
زلف را هر حلقه در خمیازهٔ جمعیت است
جز به مردن منزل آرام نتوان یافتن
گور اگر لب وا کند دروازهٔ جمعیت است
همچو گردابم در این دریای توفان اعتبار
عمرها شد گوش بر آوازهٔ جمعیت است
سوختن خاکستر آرا گشت مفت عافیت
شعلهٔ ما را نوید تازهٔ جمعیت است
گل بقدر غنچه گردیدن پریشان میشود
تفرقه آیینهٔ اندازهٔ جمعیت است
خاکساری های بیدل در پریشان مشربی
شاهد آشفتگی را غازهٔ جمعیت است



