
بیدل دهلوی- غزل شماره 594
در بهار گریه عیش بیدلان آماده است
اشک تا گل میکند هم شیشه و هم باده است
طینت عاشق همین وحشت غبار ناله نیست
چون شرار کاغذ اینجا داغ هم آزاده است
هیچکس واقف نشد از ختم کار رفتگان
در پی این کاروان هم آتشی افتاده است
پردهٔ ناموس هستی اعتباری بیش نیست
بزم ما را شیشهای گر هست رنگ باده است
منزل خاصی نمیخواهد عبادتگاه شوق
هر کف خاکی که آنجا سر نهی سجاده است
زاهد از رشک شرار شوق ما تردامنان
همچو خار خشک بهر سوختن آماده است
عقل کو تا جمع سازد خاطر از اجزای ما
عشق مشت خاک ما را سر به صحرا داده است
خار راه اهل بینش جلوهٔ اسباب نیست
از کمند الفت مژگان نگه آزاده است
زینهار ایمن مباش از اشک دردآلود من
گر همه یک شبنم است این طفل توفان زاده است
تا فنا در هیچ جا آرام نتوان یافتن
هرچه جز منزل درین وادی ست یکسر جاده است
گوهر ماکاش از ننگ فسردن خون شود
میرود دریا ز خویش و موج ما استاده است
دل به نادانی مده بیدلکه در ملک یقین
تختهٔ مشق خیال است آینه تاساده است



