
بیدل دهلوی- غزل شماره 587
خود گدازی نم کیفیت صهبای من است
خالی از خویش شدن صورت مینای من است
عبرتم، سیر سراغم همه جا نتوان کرد
چشم بر خاک نظر دوخته، جویای من است
ساز گمگشتیام، این همه توفان دارد
شور آفاق، صدای پر عنقای من است
همچو داغ از جگر سوختگان میجوشم
شعله هر جا مژهای گرم کند جای من است
نتوان با همه وحشت ز سر درد گذشت
فال اشکی که زند آبله در پای من است
فرصت رفته به سعی املم میخندد
چشمک برق همان ابروی ایمای من است
تخم اشکی به کف پای کسی خواهم ریخت
آرزو مژده ده اوج ثریای من است
اگر این است سر و برگ نمود هستی
داغ امروز من، آیینهٔ فردای من است
سجده محمل کش صد قافله عجز است اینجا
اشک بی پا و سرم، در سر من پای من است
نیستم جرعه کش درد کدورت بیدل
چون گهر صافی دل بادهٔ مینای من است



