ورود / عضویت



خاموشی‌ام جنونکدهٔ شور محشر است - ادبستان شعر پارسی % %

خاموشی‌ام جنونکدهٔ شور محشر است

بیدل دهلوی- غزل شماره 576

خاموشی‌ام جنونکدهٔ شور محشر است

آغوش حیرت نفسم ناله‌ پرور است

داغ محبتم در دل نیست جای من

آنجا که حلقه می‌زنم از دل درونتر است

بی‌ قدر نیستم همه‌ گر باب آتشم

دود سپند من مژهٔ چشم مجمر است

آرام نیست قسمت دانا که ‌بحر را

بالین حباب و وحشت امواج بستر است

از عاجزان بترس‌ که آیینهٔ محیط

چون‌ گل‌، به جنبش نفس باد ابتراست

پیوند دل به تار نفس دام زندگی ‌ست

در پای سوزنت ‌گرهٔ رشته لنگر است

در بحر انتظار که قعرش پدید نیست

اشکی‌ که بر سر مژه‌ای سوخت‌ گوهر است

جز وهم نیست نشئهٔ شور دماغ خلق

بدمستی سپهر هم از گردش سر است

نقشی نبست حیرت ما از جمال یار

چشم امید، دیگر و آیینه، دیگر است

ما را ز فکر معنی باریک چاره نیست

در صیدگاه ما همه نخجیر لاغر است

پیچیده‌ایم نامهٔ پرواز در بغل

رنگ شکستگان پر و بال کبوتر است

آیینه در مقابل ما داشتن چه سود

تمثال عجز نالهٔ زنجیر جوهر است

ضبط سرشک ما ادب انفعال اوست

گر حسن بر عرق نزند چشم ما تر است

بیدل به فرق خاک ‌نشینان دشت عجز

چون جاده نقش پایی اگر هست افسر است

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤