
بیدل دهلوی- غزل شماره 56
پاس کار خود نباشد صاحب تدبیر را
دست بر قید صدا مشکل بوَد زنجیر را
نفع زین بازار نتوان برد بی جنس فریب
ای که سود اندیشهای سرمایه کن تزویر را
نیست آسان راه بر قصر اجابت یافتن
احتیاطی کن کمند نالۀ شبگیر را
ساده دل از کبر دانش، ترش رویی میکشد
جوهر اینجا چین ابرو میشود شمشیر را
بینوایی بین که در همرازی درس جنون
سرمه شد بخت سیاهم حلقۀ زنجیر را
در بیابان تحیّر نم ز چشم ما مخواه
بینیاز از اشک میدان دیدۀ تصویر را
وعظ مردم غفلت ما را قوی سرمایه کرد
خواب ما افسانه فهمید آن همه تعبیر را
در محبت داغدار کوشش بی حاصلم
برق آه من نمی سوزد مگر تأثیر را
نقش هستی سر خط لوح خیالی بیش نیست
هم به چشم بسته باید خواند این تحریر را
نغمۀ قانون وحدت بر تو نازش ها کند
گر به رنگ تار ساز از بم ندانی زیر را
آنقدر یأسم شکست آخر که چون بنیاد رنگ
قطع کرد آب و گل من الفت تعمیر را
راست بازان را ز حکم کج سرشتان چاره نیست
با کمان، بیدل اطاعت لازم آمد تیر را



