
بیدل دهلوی- غزل شماره 551
چو صبحم دماغ می آشام نیست
نفس میکشم فرصت جام نیست
دو دم زندگی مایهٔ جانکنی ست
حق خود ادا میکنم وام نیست
تبسم به حالم نظر کردن است
در آن پسته جز مغز بادام نیست
به هر جا برد شوق میرفته باش
نفس قاصدانیم پیغام نیست
جنون در دل از بی دماغی فسرد
هواهاست در خانه و بام نیست
غبار جسد عزم ها داشته ست
گر این جامه رفت از بر احرام نیست
مپرسید از دل که ما کیستیم
نشان میدهد آینه نام نیست
دل از ربط فقر و غنا جمع دار
شب و روز با یکدگر رام نیست
تلاش جهان چشم پوشیدن ست
سحر نیز تا شام جز شام نیست
دو بال است از بیضه تا آشیان
کمین پرافشاندن آرام نیست
چو زنجیر پیوند هم بگسلید
تعلق فغان میکند دام نیست
در آتش فکن بیدل این رخت وهم
تو افسردهای کار کس خام نیست



