
بیدل دهلوی- غزل شماره 512
تا حیرت خرام تو سامان دیده است
چندین قیامت از مژهام قد کشیده است
این ما و من کز اهل جهان سرکشیده است
از انفعال آدم و حوّا دمیده است
آزادم از توهّم نیرنگ روزگار
طاووس این چمن ز خیالم پریده است
پرواز نکهت چمن بی نشانیام
ذوق شکست بال به رنگم کشیده است
کو منزل و چه امن که در کاروان شوق
آسودگی ز آبلهٔ پا رمیده است
پیچیده است بیخودیام دامن جهات
یعنی دماغ گردش رنگ رسیده است
این انجمن جنونکدهٔ انتظار کیست
آیینه تا نفش شمرد دل رمیده است
ابروی یار بار تواضع نمیکشد
خم در بنای تیغ غرور خمیده است
ما و امید در گره بی بضاعتی
یک قطره خون دلی که به صد جا چکیده است
همچون شرر نیامده از خویش رفتهایم
سامان این بهار ز گل های چیده است
عشق غیور اگر به ستم ناز میکند
دل هم به خون شدن جگری آفریده است
بیدل به طبع آبلهٔ پا نهفتهایم
لغزیدنی که بر دو جهان خط کشیده است



