
بیدل دهلوی- غزل شماره 1516
محفل هستی به تحریک دلی آراستند
دانهای در شوخی آمد حاصلی آراستند
ذرّه تا خورشید بالافشاناندازِ فناست
عرصهٔ امکان ز رقص بسملی آراستند
عقدهٔ کار دو عالم دستگاهِ هوش بود
بیخودان آسانی از هر مشکلی آراستند
دل غبار آورد و چشمی گشت با نم آشنا
غافلان هنگامهٔ آب و گلی آراستند
کعبه و بتخانه نقش مرکز تحقیق نیست
هر کجا گم گشت ره سرمنزلی آراستند
قلزمِ دل را کناری در نظر پیدا نبود
گردِ حیرت جلوهگر شد ساحلی آراستند
ساده بود آیینهٔ امکان ز تمثال دویی
مشق حق کردند و فرد باطلی آراستند
بینیازیها به توفانِ عرق داد احتیاج
کز نمِ خجلت جبین سایلی آراستند
چون جرس از بسکه پیشآهنگِ سازِ وحشتیم
گرد ما برخاست هرجا محملی آراستند
دست هر امّید محکم داشت دامانِ دلی
یأس تا بیکس نباشد بیدلی آراستند



