
بیدل دهلوی- غزل شماره 502
بی ساز انفعال سراپای من تهی ست
چون شبنم از وداع عرق جای من تهی ست
نیرنگ عالمی به خیالم شمرده گیر
صفر ز خود گذشتهام اجزای من تهی ست
رنگی ندارد آینهٔ مشرب فنا
از گرد خویش دامن صحرای من تهی ست
دل محو مطلق است چه هستی کجا عدم
از هر چه دارد اسم معمای من تهی ست
چون صبح بالی از نفس سرد میزنم
عمری ست آشیانهٔ عنقای من تهی ست
از نقد دستگاه زیانکار من مپرس
امروز من چو کیسهٔ فردای من تهی ست
چون پیکر حبابم از آفت سرشتهاند
از مغز عافیت سر بی پای من تهی ست
یارب نقاب کس ندرد اعتبار پوچ
از یک حباب قالب دریای من تهی ست
تا کی فروشم از عرق شرم جام عذر
چشمش خمار دارد و مینای من تهی ست
بیدل سر محیط سلامت چه موج و کف
تا او بجاست جای تو و جای من تهی ست



