
بیدل دهلوی- غزل شماره 500
بی روی تو مژگان چه نگارد به سرانگشت
چشمی ست که باید به در آرد به سرانگشت
چون نی ز تنک مایگی درد به تنگیم
تا چند نفس ناله شمارد به سرانگشت
شادم که به زحمتکدهٔ عالم تدبیر
بی ناخنیام عقده ندارد به سرانگشت
مشق خط بی پا و سرم سبحه شماری ست
کاش آبلهای نقطه گذارد به سرانگشت
در طبع جهان حرکت بی خواست خراشید
آن کیست که اندیشه گمارد به سرانگشت
از حاصل گل چیدن این باغ ندیدیم
جز ناخن فرسوده که دارد به سرانگشت
عمری ست که در رنگ چمن شور شکستی ست
کو غنچه که گل گوش شمارد به سرانگشت
از معنی زنهار من آگاه نگشتی
تا چند چو شمع آینه کارد به سرانگشت
تقلید محال است برد لذت تحقیق
نعمت چو زبان بر نگوارد به سرانگشت
ای بیکسی این بادیهٔ یأس ندارد
خاری که سر آبله خارد به سرانگشت
بیدل ز جهان محو شد آثار مروت
امروز به جز مو که گذارد به سرانگشت



