
بیدل دهلوی- غزل شماره 5
چو شمع یک مژه وا کن، ز پرده مست برون آ
بگیر پنبه ز مینا، قدح بدست برون آ
نمُرده چند شوی، خشت خاکدان تعلّق؟
دمی جنون کن و زین دخمههای پست برون آ
جهان رنگ چه دارد؟ بجز غبار فسردن
نیاز سنگ کن این شیشه، از شکست برون آ
ثمر کجاست درین باغ گو چو سرو و چنارت؟
ز آستینِ طلب، صد هزار دست برون آ
مُنزّه است خراباتِ بینیاز حقیقت
تو خواه سبحه شُمر، خواه میپرست برون آ
قدت خمید ز پیری، دگر خطاست اقامت
ز خانهیی که بنایش کُند نشست، برون آ
غبار، آن همه محمل به دوش سعی ندارد
به پای هرکه ازین دامگاه جست، برون آ
امید و یأسِ وجود و عدم، غبار خیال است
ازآنچه نیست مخور غم، از آنچه هست، برون آ
مباش محو کمانخانۀ فریب چو بیدل
خدنگ نازْشکاری ز قید شست برون آ



