ورود / عضویت



چو شمع یک مژه وا کن، ز پرده مست برون آ - ادبستان شعر پارسی % %

چو شمع یک مژه وا کن، ز پرده مست برون آ

بیدل دهلوی- غزل شماره 5

چو شمع یک مژه وا کن، ز پرده مست برون آ

بگیر پنبه ز مینا، قدح بدست برون ‌آ

نمُرده چند شوی، خشت خاکدان تعلّق؟

دمی جنون‌ کن و زین دخمه‌های پست برون آ

جهان رنگ چه دارد؟ بجز غبار فسردن

نیاز سنگ  کن این شیشه، از شکست برون آ

ثمر کجاست درین باغ‌  گو چو سرو و چنارت؟

ز آستینِ طلب، صد هزار دست برون آ

مُنزّه است خراباتِ بی‌نیاز حقیقت

تو خواه سبحه‌ شُمر، خواه می‌پرست برون آ

قدت خمید ز پیری، دگر خطاست اقامت

ز خانه‌یی‌ که بنایش‌ کُند نشست، برون آ

غبار، آن ‌همه محمل به‌ دوش سعی ندارد

به پای هرکه ازین دامگاه جست، برون آ

امید و یأسِ وجود و عدم، غبار خیال است

ازآنچه‌ نیست مخور غم، از آنچه هست، ‌برون آ

مباش محو کمان‌خانۀ فریب چو بیدل

خدنگ نازْشکاری ز قید شست برون آ

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤