
بیدل دهلوی- غزل شماره 493
بیا که هیچ بهاری به حسرت ما نیست
شکسته رنگی امید بی تماشا نیست
به قدر پر زدن ناله وسعتی داریم
غبار شوق جنون مشرب است صحرا نیست
ز ما و من به سکوت ای حباب قانع باش
که غیر ضبط نفس نام این معما نیست
غنا مخواه که تمثال هستی امکان
برون آینهٔ احتیاج پیدا نیست
چو موج اگر به شکستی رسی غنیمت دان
درین محیط که جز دست عجز بالا نیست
به هر چه مینگری پرفشان بیرنگی ست
که گفته است جهان آشیان عنقا نیست
اگر ز وهم برآیی چه موج و کو گرداب
جهان به خویش فرو رفته است دریا نیست
حساب هیچکسی تا کجا توان دادن
بقا کدام و چه هستی فنا هم از ما نیست
به آرمیدگی شمع رفتهایم از خویش
دلیل مقصد از سرگذشتگان پا نیست
به هرزه بال میفشان در این چمن بیدل
که هر طرف نگری جز در قفس وا نیست



