
بیدل دهلوی- غزل شماره 485
به گلزاری که حسنت بی نقابست
خزان در برگریز آفتابست
ز شرم یک عرق گل کردن حسن
چو شبنم صد هزار آیینه آبست
جنون ساغر پرست نرگس کیست
گریبان چاکیام موج شرابست
ز دود سینهام دریاب کامشب
نفس بال و پر مرغ کبابست
که دارد جوهر عرض اقامت
فلک تا ماه نو پا در رکابست
توهّم مردهٔ نام است ورنه
چو یاقوت آتش و آبم سرابست
درین دنیا چه دیبا و چه مخمل
همین وضع ملایم فرش خوابست
به چشم خلق بی (لاحول) مگذر
نظرها یک قلم مد شهابست
طرب خواهی دل از مطلب بپرداز
کتان چون شسته گردد ماهتابست
برو ای سایه در خورشید گم شو
سیاهی کردنت داغ حجابست
نظر واکردهای محو ادب باش
سؤال جلوه حیرانی جوابست
به هر سو بگذری سیر نفس کن
همین سطر از پریشانی کتابست
نگه باید به چشم بسته خواباند
گر این خط نقطه گردد انتخابست
خیال اندیش دیداریم بیدل
شب ما دلنشین آفتابست



