
بیدل دهلوی- غزل شماره 43
ای فدای جلوۀ مستانهات میخانه ها
گرد سر گردیدۀ چشمت خط پیمانه ها
سوخت با هم برق بی پروایی عشق غیور
خواب چشم شمع و بالین پر پروانه ها
گردباد ایجاد کرد آخر به صحرای جنون
بر هوا پیچیدن موی سر دیوانه ها
راز عشق از دل برون افتاد و رسوایی کشید
شد پریشان گنج تا غافل شد از ویرانه ها
عاقبت در زلف خوبان جای آرایش نماند
تخته گردید از هجوم دل دکان شانه ها
تا رسد خوابی به فریاد دماغ ما چو شمع
تا سحر زین انجمن باید شنید افسانه ها
جوهر کین خنده میچیند به سیمای حسد
نیست بر هم خوردن شمشیر بیدندانه ها
تا طبایع نیست مألوف، انجمنویرانه است
ناقص افتد خوشه چون بیربط بالد دانه ها
خلق گرمی داشت شرم چشم پرخاشی نبود
عرصۀ شطرنج شد از بی دری این خانه ها
تا توانی قطع کن بیدل ز ابنای زمان
آشنای کس نگردند این حیا بیگانه ها



