
بیدل دهلوی- غزل شماره 3
ازین هوسکده با آرزو به جنگ برون آ
چو بوی گل نفسی پای زن به رنگ برون آ
فشار یأس و امید از شرارِ جسته نشاید
به روی یکدگر افکن سر دو سنگ برون آ
قدح شکسته به زندان هوش چند نشینی؟
گلوی شیشه دو دوری بگیر تنگ برون آ
سپند مِجمر هستی ندارد آن همه طاقت
نیازِ حوصله کن یک تپش درنگ برون آ
کسی به غفلت و آگاهی تو کار ندارد
هزار بار فرو رو به زیر سنگ برون آ
سبکروان ز کمانخانۀ سپهر گذشتند
تو نیز وام کن اکنون پر و خدنگ برون آ
چو شیشه چند کشد قُلقُلت عنان تأمّل؟
ازبن بساط گلوگیر یک تَرنگ برون آ
بهار خرّمی دهر، غیر وهم ندارد
دو روز سیر کن این سبزهزار بنگ برون آ
مباش بیدل ازین ورطه ناامیدِ رهایی
تک درستت اگر نیست، پای لنگ برون آ



