
بیدل دهلوی- غزل شماره 297
نخل شمعیم که در شعله دود ریشهٔ ما
عافیت سوز بود سایۀ اندیشهٔ ما
بسکه چون جوهر آیینه تماشا نظریم
میچکد خون تحیر ز رگ و ریشهٔ ما
یک نفس ساکن دامان حبابیم امروز
ورنه چون آب روانی ست همان پیشهٔ ما
گرد صحرای ضعیفی گره دام وفاست
ناله دامن نفشاند ز نی بیشهٔ ما
گر به تسلیم وفا پا فشرد طاقت عجز
باده از خون رگ سنگ کشد شیشهٔ ما
از گل راز به مرغان هوس بو ندهد
غنچهٔ خامشی گلشن اندیشهٔ ما
باغ جان سختی ما سبزهٔ جوهر دارد
آب از جوی دم تیغ خورد ریشهٔ ما
نفس گرم مراقب صفتان برق فناست
بیستون میشود آب از شرر تیشهٔ ما
دل گمگشته سراغی ست ز کیفیت شوق
نشئه بالد اگر از دست رود شیشهٔ ما
وادی عشق سموم دل گرمی دارد
تب شیر است اگر گرد کند بیشهٔ ما
نخل نظارهٔ شوقم سراپا بیدل
همچو خط در چمن حسن دود ریشهٔ ما



