
بیدل دهلوی- غزل شماره 2846
کیم من، از نصیب عالمِ اظهار مأیوسی
غبار دامن رنگی، صدای دست افسوسی
حباب این محیطم، مفت دیدنهاست اسرارم
پری زیر بغل میگردم از مینای محسوسی
ندانم تیغ قاتل از چه گلشن دادهاند آبش؟
چکیدنهای خونم نیست بی آواز طاووسی
حجاب وصل نتوان یافت جز گرد خیال اینجا
ز بالیدن فروغ شمع گل کردهست فانوسی
دلی پرداخت از بیپردگیها ساز بیرنگی
بهار آیینه دارد در شکست رنگ ناموسی
ز دیرستان حیرت، تشنهٔ دیدار می آیم
به بار هر نم اشکی فغان گم کرده ناقوسی
کباب لذّت خاموشیام از گفتگو بس کن
بهم آوردن لبها به یادم میدهد بوسی
شکست آینه، تعمیر چندین جلوه است اینجا
چکید اشک من و حسن تو در آفاق زد کوسی
نگردی ای شرار کاغذ! از هم مشربان غافل
که از خاکستر ما هم پرافشان بود طاووسی
ز خود گر نگذری باری ز اسباب جهان بگذر
چراغی تا کنی روشن در آتش گیر فانوسی
از آن سامان عشرتها که چون گل داشتم بیدل
کنون از گردش رنگ است با من دست افسوسی



