
بیدل دهلوی- غزل شماره 2813
گر یک مژه چون چشم فراهم شده باشی
شیرازهٔ اجزای دو عالم شده باشی
تمهید خزان، آینهٔ اصل بهار است
بیرنگی، اگر رنگ گلی کم شده باشی
هشدار، که اجزای هواییست بنایت
گو یک دو نفس صورت شبنم شده باشی
عاجزْ نفسان قافلهٔ سرمه متاعند
کو ناله؟ گرفتم که جرس هم شده باشی
بیجبههٔ تسلیم، تواضع دم تیغ است
حیف است نگین ناشده خاتم شده باشی
قطع نظر از جوهر ذاتی چه خیالست؟
هر چند چو شمشیر تُنُک دم شده باشی
پرواز نفس را ز هوا نیست رهایی
در دام خودی، گر همه تن رم شده باشی
ناصح سخن ساختهات پر نمکین است
رحم است به زخمی که تو مرهم شده باشی
تا بار خری چند نبندند به دوشت
آدم نشوی، گر همه آدم شده باشی
فرداست که خاک است سر و برگ غرورت
هر چند که امروز فلک هم شده باشی
عمری است که آب رخ ما صرف طلبهاست
ای جبههٔ همّت! چقدر نم شده باشی؟
خلوتگه تحقیق ز تمثال مبرّاست
آیینه در اینجا، تو چه محرم شده باشی؟
بیدل، مگذر چون مه نو از خط تسلیم
بر چرخی اگر یک سر مو خم شده باشی



