
بیدل دهلوی- غزل شماره 1629
هوسپیمایی جاهت خمارآلودِ غم دارد
رعونت گر نخواهی نقش پا هم جام جم دارد
مزاج آتشین کم نیست چون گل خرمن ما را
به آن برقی که باید سوخت خود را رنگ هم دارد
چه نقصان گر کدورت سرخط پیشانی ما شد
دبیر طالع ما خامهٔ مشکین رقم دارد
دماغآرای وهمیم از حباب ما چه میپرسی
شراب محمل ما شیشه بر طاقِ عدم دارد
چسان رام کمندِ ناله گردد وحشیِ چشمی
که خوابِ ناز هم در حلقهٔ آغوشِ رم دارد
علاجی نیست غیر از داغ، زخم خاکساران را
که چاکِ جاده یکسر بخیهٔ نقش قدم دارد
بوَد خونریزتر گر راستی شد پیشهٔ ظالم
چو شمشیری که افتد راست خم اکثر دودم دارد
دل از همدوشی عکس تو بر آیینه میلرزد
که او مست میِ نازست و این دیوار نم دارد
ز ما و من نشد محرمْ نوای عافیت گوشم
همه افسانه است این محفل امّا خواب کم دارد
در این غارتسرا مشت غبار رفته بر بادم
به آرامم سجود آستانت متّهم دارد
به رنگی تشنهٔ شوقم خراشِ زخمِ الفت را
که خارِ وادیِ مجنون به پای من قسم دارد
سراغ رفته گیر از هرچه مییابی نشان بیدل
همه گر نام باشد در نگین نقشِ قدم دارد



