
بیدل دهلوی- غزل شماره 2806
کرد شبنم را به خورشید آشنا افتادگی
قطره را شد سوی دریا رهنما افتادگی
راحت روی زمین زیر نگین ناز توست
گر چو نقش پا توانی ساخت با افتادگی
بینیازی نیست ناز غیرتْ آهنگان عشق
شعله را گردنکشی بردهست تا افتادگی
عالمی چون اشک بر مژگان ما دارد قدم
این نیستان داشت بیش از بوریا افتادگی
داغ می گوید به گوش شعله، کای مست غرور
تا به کی سر بر هوای پیش پا افتادگی؟
ما ضعیفان فارغیم از زحمت تحصیل جاه
مسند ما خاکساری، تخت ما افتادگی
از مزاج کینهجو وضع مدارا بردهاند
با شرر مشکل که گردد آشنا افتادگی
گه به پای کاکلش افتم، گهی در پای زلف
خوش سر و کاری مرا افتاد با افتادگی
رفتهام از خویش تا از خاک بردارم سری
این قدر چون سایهام دارد به پا افتادگی
یار رفت و من چو نقش پا به خاک افتادهام
سایه میگردید، کاش این نارسا افتادگی
فال اشکی میزند بیدست و پایی های آه
شبنم است آن دم که گل کرد از هوا افتادگی
خاک عاجز نیز خود را میزند بر روی باد
خصم اگر منصف نباشد تا کجا افتادگی؟
ما همه اشک و تو مژگان، ما همه تخم و تو ابر
دستگیری از تو می زیبد، ز ما افتادگی
تا تواند خواست عذر سرکشی های شباب
میکند بیدل به ما قدّ دوتا افتادگی



