
بیدل دهلوی- غزل شماره 2779
ز غرور شمع و رعونتش همه جاست آفت روشنی
که چو مو نشسته هزار سر، ته تیغ از رگ گردنی
تب و تاب طاقت فتنه گر، همه را دوانده به دشت و در
تو به عجز اگر شکنی قدم، نه رهی است پیش نه و رهزنی
دو سه روز گو تپش نفس به هوا زند عَلَم هوس
ندویده ریشه ات آنقدر که رسد به زحمت کندنی
چو سحر تلاش گذشتنی ز جهات بایدت آنچنان
که ز صد فشاندن آستین گذرد شکستن دامنی
گل نوبهار تنزّهی، ثمر نهال تجرّدی
به کجاست بار تعلّقی؟ که کشی به دوش فکندنی
خجل از لباس غرور شو، به تجرّد از همه عور شو
که نشد هوس به هزار جامه کفیل پوشش سوزنی
زغم امل به درآ، اگر ز مآل زندگی آگهی
شب و روز چند نفس زنی به هوای یک دم مردنی
چمن است خلق نو و کهن، ز بهار عبرت وهم و ظن
نخوری فریب گل و سمن، که در آب ریخته روغنی
چقدر گرانیِ غفلتت زده بر فسردن همّتت
که ز سعی گردش رنگ ها نرسیده ای به فلاخنی
به کمینِ صفحۀ باطلت نفتاد آتش امتحان
که به قدر هر شرر از دلت نگهی است در پس روزنی
به ندامت از تو مقدّم است الم خجالت خرّمی
نشد آشنای کف آن حنا که نه پیش آمده سودنی
چو نفس ز همّت پرفشان من بیدل از همه رسته ام
به خودم فتاده تردّدی، نه به دوستی نه به دشمنی



