
بیدل دهلوی- غزل شماره 2678
ای هوش! سخت داغیست، یاد بهار طفلی
تا مرگ بایدت بود، شمع مزار طفلی
قدّ دو تا درین بزم آغوش ناامیدیست
خمیازه کرد ما را آخر خمار طفلی
ای عافیتْ تمنّا! مگذر ز خاکساری
این شیوه یادگارست از روزگار طفلی
ای غافل از نهایت تا کی غم بدایت؟
مو هم سفید کردی در انتظار طفلی
ای واقف بزرگی! آوارگی مبارک
منزل نماند هر جا بستند بار طفلی
ما را ز جام قسمت خون خوردنی است، امّا
امروز ناگوارست آن خوشگوار طفلی
تا روزگار سازد خالی به دیده جایت
چون اشک برنداری سر از کنار طفلی
چشمم به پیری آخر، محتاج توتیا شد
میداشت کاش گردی از رهگذار طفلی
انجام پختگی بود آغاز خامی من
تا حلقه گشت قامت، کردم شکار طفلی
تا خاک یأس بیزم بر فرق اعتبارات
یکبار کاش سازند بازم دچار طفلی
بر رغم فرع گاهی، بر اصل هم نگاهی
تا کی بزرگ بودن، ای شیرخوار! طفلی
از مهد غنچه خواندیم اسرار این معمّا
کاسودگی محال است بیاعتبار طفلی
آخر ز جیبِ پیری قدّ خمیده گل کرد
رمز کچه نهفتن در روزگار طفلی
بر موی پیری افتاد امروز نوبت رنگ
زد خامه در سفیداب، صورت نگار طفلی
امروز کام عشرت از زندگی چه جویم؟
رفت آن غبار بیدل با نی سوار طفلی



