
بیدل دهلوی- غزل شماره 2643
زین چمن در کف ندارد غنچهٔ دل جز گره
دانهٔ ما را چو گوهر نیست حاصل جز گره
از امل محملکش صد کاروان نومیدیام
سبحه در گردن نمیبندد حمایل جز گره
از تعلّق، حاصل آزادگان خون خوردن است
سرو کم آرد به بار، از پای در گل جز گره
از فسون عافیت بر خود درِ کوشش مبند
رشتهٔ راهت نمیبیند ز منزل جز گره
از حیا بر روی خود درهای نعمت بستهای
بیزبانی نفکند در کار سایل جز گره
غافل از تردستیِ مطرب درین محفل مباش
زخمه جز ناخن ندارد در کف و دل جز گره
همّتی ای شعلهخویان! کاین سپند بینوا
تحفهای دیگر ندارد نذر محفل جز گره
یک دل تنگ است عالم بیحصول مدّعا
تا بوَد در پرده لیلی نیست محمل جز گره
بر اسیران دل، از فقر و غنا افسون مخوان
نیست در چشم گهر دریا و ساحل جز گره
صاف طبعان، بیدل از هستی کدورت میکشند
از نفس آیینهها را نیست در دل جز گره



