
بیدل دهلوی- غزل شماره 903
شب که حُسنش بر عرق پیچید سامانِ قدح
ناز مستی بود گلبازِ چراغانِ قدح
محو آن کیفیّتیم از ما به غفلت نگذری
عالمِ آبی ست سیرِ چشمِ گریانِ قدح
هرکجا در یادِ چشمت گریهای سر میکنیم
میدریم از هر نمِ اشکی گریبانِ قدح
در خراباتی که مستان ظرفِ همّت چیدهاند
نُه فلک یک شیشه است از طاقِ نسیان قدح
فرصت اینجا گردشِ چشمی و از خود رفتنی ست
اینقدر هستی نمیارزد به دوران قدح
بوی رنگی بردهای گردِ سرش گردانده گیر
بادهات یک پر زدن وارست مهمان قدح
مشربِ انصافِ ما خجلتکشِ خمیازه نیست
لب نمیآید به هم از شکرِ احسان قدح
چشم اگر بی نم شد امّید گدازِ دل قوی ست
شیشه دارد گردنی در رهن تاوان قدح
گر دل از تنگی برآید لافِ آزادی بجاست
نازِ مشرب نیست جز بر دست و دامان قدح
میکشان پُر بی نوایند از بضاعت ها مپرس
میکند وامِ عرق از شیشۀ عریان قدح
استعاراتِ خیالی چند بر هم بستهایم
عمرها شد میپرد عنقا به مژگان قدح
فرصتت مفت است بیدل چند غافل زیستن
چشمکی دارد هوای نرگسستان قدح



