
بیدل دهلوی- غزل شماره 2618
هر چند دورم از چمن جلوهگاه او
میخانه است شوق به یاد نگاه او
دارم دلی به سینه، کز افسون نرگست
فیروز نیست سرمه به روز سیاه او
آنجا که از اسیر تو جرأت طلب کنند
جز شرم نیستی که شود عذر خواه او؟
خوبی ز الفت ذقنت ره به در نبرد
یوسف از آن گریخت در آغوش چاه او
غافل ز خط مباش، که صف های ناز حسن
درهم شکسته است غبار سپاه او
در وادیی که شرم نقابت گشوده است
بر چشم نقش پا مژه پوشد گیاه او
محتاج عرض نیست شکوه غرور عشق
گردون چو آستین شکند دستگاه او
نقش قدم نگشته میسّر نمیشود
آیینه داری سرِ تسلیم راه او
بر سرکشان چرا نفروشیم ناز عجز؟
ما را شکستهاند به یاد کلاه او
شمعی که محوِ انجمنِ انتظار توست
آیینه بر سرِ مژه بندد نگاه او
بیدل به یاد سرو تو در خون تپید، لیک
موزون نگشت یک الف از مشق آه او



