
بیدل دهلوی- غزل شماره 2604
طبعی که شد طربْ اثر نوشخند او
چون نی شکر کشید سر، از بند بند او
بوی گلست، دام وفا غنچۀ مرا
دارم سری که نیست برون از کمند او
حیران بی نیازیِ خوبان کسی مباد
خون شد دل از نگاه تغافلْ پسند او
هر چند چشم زخم دویی را علاج نیست
باری سپند باش به رفع گزند او
کثرت، غبار آینۀ وحدتست و بس
گلزار عالم و هوس چون و چند او
زاهد به موشکافیِ تزویر غرّه است
غافل که شانه است، همان ریشخند او
ناصح ز دست خویش کنون ناله می کند
از بسکه بر لب و دهنش کوفت پند او
ای طعمۀ زمانه چو خونخوار عبرتی
بر فربهی چه ناز کند گوسفند او؟
گفتم به سرو: چون تو ندیدم سهی قدی
آهی کشید و گفت: نهال بلند او
بیدل به دام پیچ و خم فکرِ طرّه ای
تاری شدیم و نیست رهایی ز بند او



