
بیدل دهلوی- غزل شماره 2533
صفای دل به چراغِ بقا دهد روغن
نفس نلغزد از آیینه تا بوَد روشن
گواه پستیِ فطرت عروج دعوتهاست
سخن بلند بوَد تا بلند نیست سخن
به غیر هیچ نمیزاید از خیالاتت
به باد چند شوی چو حباب آبستن؟
لباس وهم نیرزد به خجلت تغییر
مباش زنده به رنگی که بایدت مردن
شکست جسم همان فتح باب آگاهیست
گشاد چشم حبابست چاک پیراهن
چه ممکن است نبالد غرور دل ز نفس؟
به موج میدمد از شیشه هم رگ گردن
کراست جرأت رفتار در ادبگه عجز؟
مگر به رنگ دهد باغبان گردیدن
کمال عرض تجرّد ضعیفی است اینجا
به سعی رشته زند موج، چشمهٔ سوزن
کجاست نفی و چه اثبات؟ جز فضولیِ وهم
پری پری است تو مینای خود عبث مشکن
هزار انجم اگر آورَد فلک، فلک است
ز بخیه تازه نخواهد شد این لباس کهن
فروغ خانهٔ خورشید اگر نمایان نیست
عبث ز دیدهٔ خفّاش وامکن روزن
به قسمت ازلی گر دلت شود قانع
بس است لقمهٔ بیدردسر زبان به دهن
به یک دو دم چه تعلّق، کدام آزادی؟
به زیر خاک، به صحرا و خانه آتش زن
مقیم الفت کنج دلیم، لیک چه سود؟
که در پیِ تو ز ما پیش رفته است وطن
به پنبه زاری اگر راه بردهای دریاب
که زیر خاک چه مقدار ریخته است کفن
چو لاله از دل افسرده تا به کی بیدل
چراغ کشته توان داشت در ته دامن



