
بیدل دهلوی- غزل شماره 2530
صبح است ازین مرحلهٔ یأس به در زن
چون صبح تو هم دامن آهی به کمر زن
کم نیستی از غیرت فریاد ضعیفان
بر باد رو و دست به دامان اثر زن
چون نی گره کار تو لذّات جهان است
گر دست دهد نالهات آتش به شکر زن
خم ها همه سنگند زمینگیر فسردن
خامیست درین میکده، گو جوش شرر زن
زین بحرِ خطر مقصد غوّاص تسلّیست
دل جمع کن و سنگ به سامان گهر زن
ساغرکش این میکده مخموری راز است
خمیازه مهیّا کن و بر حلقهٔ در زن
تا منفعل کوشش بیهوده نباشی
بر آتش افسردهٔ ما دامن تر زن
مجنون روشان خانهٔ در بستهٔ امنند
تا خون نخوری، گل به در کسب هنر زن
در ملکِ هوس رفع خمار است جنون هم
گر دست به جامت نرسد دست به سر زن
قطع نظر اولیست ز پیچ و خم آمال
این شاخ پراکنده دمیده است تبر زن
پر مایل نیرنگ تعلّق نتوان زیست
یک چین جبین دامن ازین معرکه برزن
بیدل دلت از گریه نشد نرم گدازی
خواب تو گران است به رخ آب دگر زن



