
بیدل دهلوی- غزل شماره 2490
در خور گل کردن فقرست استغنای من
نیست جز دست تهی صفر غرورافزای من
از مراد هر دو عالم بسکه بیرون جستهام
در غبار وحشت دی، میتپد فردای من
سایهٔ مویی ز کلک خود تصوّر کرد و بس
نقشبند وهم در صنع ضعیفیهای من
ترک دنیا هم دماغ همّت من بر نداشت
رنجه کرد افشاندن این گرد پشت پای من
مشت خاکم، لیک در عرض بهار رنگ و بو
عالمی آیینه میپردازد از سیمای من
نقش مهر خامشی چون موج بر خود میتپد
در محیط حسرت طبع سخن پیرای من
پردهٔ ناموس بیرنگی است شوخی های رنگ
میدری جیب پری، گر بشکنی مینای من
از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خویش
چون نگه در دیدهها خالیست از من، جای من
اینقدرها لالهٔ گلزارِ سودای کیام؟
بیچراغان نیست دشت و در ز نقش پای من
عمرها شد حسرتم خون گشتهٔ پابوس اوست
صفحه میباید حنایی کردن از انشای من
یاد ایّامی که از آهنگ زنجیر جنون
کوچهٔ نی بود یکسر جاده در صحرای من
شمع این محفل نیام، لیک از هجوم بیخودی
در رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من
هیچکس خجلتْ نقابِ ربط کمظرفان مباد
نشئه عمری شد عرق میچیند از صهبای من
کرد بیدل سرخوش جمعیّتم آخر چو شمع
داغ جانکاهی همان ته جرعهٔ مینای من



