
بیدل دهلوی- غزل شماره 2452
بی سیر عبرتی نیست ترک حیا نکردن
چیزی به پیش دارد سر بر هوا نکردن
هنگامهٔ رعونت مندیش خاصهٔ شمع
در هر سر آتشی هست تا نقش پا نکردن
آیینهٔ حضوریم، امّا چه میتوان کرد؟
شرمت به دیدهٔ ما زد قفل وا نکردن
در بارگاه اکرام مصنوع بییقینی است
با یک جهان اجابت غیر از دعا نکردن
از شوخ چشمیِ ما آن جلوه ماند محجوب
داد از جنون نگاهی، آه از حیا نکردن
هر چند رنگ نازت مشّاطهٔ غنا بود
بر خون ما ستم کرد یاد حنا نکردن
حیفست محرم بحر بر موج خُرده گیرد
با خلق بیحیایی ست، شرم از خدا نکردن
قلقلْ نواست مینا، ای ساقیان! صفیری
بر رنگ رفتهٔ ما تا کی صدا نکردن
وصل گهر درین بحر، موقوف بیتلاشی است
ای موج، مصلحت نیست ترک شنا نکردن
نقد غنایم عمر واجستم از رفیقان
گفتند: دامن هم از کف رها نکردن
انجام کار چون موج منظور هیچکس نیست
عمریست میرود پیش، رو بر قفا نکردن
محجوب گفتگوییم، مقدور جستجوییم
گفتار ما خموشیست، کردار ما نکردن
بیدل غم علایق حیف است بار دوشت
سر نیست اینکه باید از تن جدا نکردن



