
بیدل دهلوی- غزل شماره 245
قید هستی نیست مانع خاطرآزاده را
در دل مینا برون گردی ست رنگ باده را
خوابناکان را نمیباشد تمیز روز و شب
ظلمت و نور است یکسان تن به غفلت داده را
تا توانی مشق دردی کن که در دیوان عشق
نیست خطی جز دریدن نامههای ساده را
همچو گوهر سبحهٔ یکدانهٔ دل جمع کن
چند چون کف بر سر آب افکنی سجاده را
نیست سرو از بی بری ممنون احسان بهار
بار منت خم نسازد گردن آزاده را
آب در هر سرزمین دارد جدا خاصیتی
نشئه باشد مختلف در هر طبیعت باده را
اشک یأس آلوده بود، از دیده بیرون ریختم
خاک بر سر کردم این طفل ندامت زاده را
هر کجا عبرت سواد خاک روشن میکند
خجلت کوری ست چشم از نقش پا نگشاده را
بی نفس گشتن طلسم راحت دل بوده است
موج منزل میزنم تا محو کردم جاده را
بیدل از تسلیم، ما هم صید دل ها کردهایم
نسبتی، با زلف میباشد سر افتاده را



