
بیدل دهلوی- غزل شماره 2435
پریشان کرد چون خاموشیام آواز گردیدن
ندارد جمع گشتن جز به خویشم باز گردیدن
هوسْ طرْفِ جنون سیرم، مپرس از کعبه و دیرم
سرِ بی مغز و سامان هزار انداز گردیدن
اگر هستی ز جیب ذرّه صد خورشید بشکافد
ندارد عقدهٔ موهومی من باز گردیدن
سر گرد سری دارم که در جولانگه نازش
چو رنگم میشود بال و پر پرواز گردیدن
پس از مردن بقدر ذرّه میباید غبارم را
به ناموس وفا مهر لب غمّاز گردیدن
دو عالم طور میخواهد کمین برق دیدارش
به یک آیینه دل، نتوان حریف ناز گردیدن
گرفتم گل شدی ای غنچه! زین باغت رهایی کو؟
گره وا کردن ست اینجا، قفس پرواز گردیدن
شرارت گر نگه واری پر افشاند، غنیمت دان
به رنگ رفته نتوان بیش از این گلباز گردیدن
فنا هم دستگاه هستیِ بسیارمیخواهد
بقدر سرمه گشتن بایدم بسیار گردیدن
خط پرگار نیرنگی است بیدل نقش ایجادم
هزار انجام طی کرده است این آغاز گردیدن



