
بیدل دهلوی- غزل شماره 2434
پُر ملاف از جوهر باریک بینی داشتن
سرمه میخواهد زبان موی چینی داشتن
خفته چندین ملک جم در حلقهٔ تسلیم فقر
خاتمی دارد جهان بینگینی داشتن
همّت از دریوزهٔ علم و عمل وارستن است
نازکن، خرمن ز ننگ خوشه چینی داشتن
بی مژه بستن رهایی نیست زین آشوبگاه
چون نگه تا کی غم عبرتْ کمینی داشتن؟
آنقدر کز فکر استغنا برون آیی بس است
تا کجا خواهی دماغ نازنینی داشتن؟
شعله را گفتم سرت پامال خاکستر که کرد؟
گفت: سودای رعونت آفرینی داشتن
تا سواد کلک تقدیر اندکی روشن شود
سرمهگیر از چشم بر خطّ جبینی داشتن
بینیازانی که پا بر اوج عزّت سودهاند
جستهاند از پستی و بالا نشینی داشتن
قید جسم، آنگه دماغ بینیازی؟ شرم دار
آسمان بالیدن و گرد زمینی داشتن
بوی این گلشن هم از غوغای زاغان نیست کم
پنبهٔ گوش اندکی باید به بینی داشتن
گر به لفظ و معنی افکار بیدل وارسی
ترک کن اندیشهٔ سحر آفرینی داشتن



