
بیدل دهلوی- غزل شماره 24
اگر اندیشه کند طرز نگاه او را
جوش حیرت مژه سازد نگه آهو را
ما هم از تاب و تب عشق به خود میبالیم
بر سر آتش اگر هست دمیدن مو را
عرض شوخی چه دهد نالۀ محروم اثر
تیغ بیجوهر ما کرد سفید ابرو را
بس که تنگ است فضای چمن از نالۀ من
بر زمین برگ گل از سایه نهد پهلو را
سرنوشتم نتوان خواند مگر در تسلیم
توأم جبهۀ خود ساختهام زانو را
خاک گردیدم و از طعن خسان وارستم
آخر انباشتم از خود دهن بدگو را
نبض دل هم به تپش ناله طراز نفس است
چنگ اگر شانه به مضراب زند گیسو را
خال از نسبت رخسار تو رنگینتر شد
قرب خورشید به شب کرد مدد هندو را
صافی دیده و دل مانع تمییز دوییست
پشت عینک به تفاوت نرساند رو را
تا نظر میکنی از کسوت رنگ آزادیم
رگ گل چند به زنجیر نشاند بو را
بیدل این عرصه تماشاکدۀ الفت نیست
سبز کرده ست در و دشت رم آهو را



