
بیدل دهلوی- غزل شماره 2358
ننمود غنچهات آنقدر ادب اقتضای تأمّلم
که ز بوی گل شنود کسی اثر ترانهٔ بلبلم
به خیالِ مستیِ نرگست نشدم قدح کش گلشنی
که ترنگ شیشه به دل نزد ز شکست طرّۀ سنبلم
ز مقابل تو ضروریام شده، ننگ تهمت دوریام
ادب امتحان صبوریام به قفا نشاندۀ کاکلم
نگهی بهانهٔ ناز کن، در خلدم از مژه باز کن
که نیازمند محرّفی ز کمین تیغ تغافلم
ز تصنّع من و ما مگو، اثرم ز وهم و گمان مجو
به تحیّری نشدم فرو که بیان رسد به تغافلم
خم دستگاه قد دو تا، به چه طاقتم کند آشنا؟
مکن امتحان اقامتم که ز سر گذشته این پلم
به فنا بوَد مگر ایمنی، ز کشاکش غم زندگی
که فتاده بر سر عافیت ز نفس غبار تسلسلم
غم ناقبولی ما ومن، به که بشمرم من بیخبر
که به رنگ شیشهٔ سرنگون دل آب بردهٔ قلقلم
قدمی درین چمن از هوس نگشود ممتحن طلب
که دلیل رفتن دل نشد به هزار جاده، رگ گلم
چقدر ز منظر بینشان، شده شوق مایل جسم و جان
که رسیده تا فلک این زمان خم مایههای تنزّلم
من بیدل از در عاجزی به کجا روم؟ چه فسون کنم؟
ز شکست جرأت بال و پر قفسْ آفرین توکّلم



