ورود / عضویت



گر به پرواز و گر از سعی تپیدن رفتم - ادبستان شعر پارسی % %

گر به پرواز و گر از سعی تپیدن رفتم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2310

 

گر به پرواز و گر از سعی تپیدن رفتم

رفتم امّا همه جا تا نرسیدن رفتم

طرْفِ دامن ز ضعیفی نشکستم چون شمع

آخر از خویش به‌ دوش مژه چیدن رفتم

چون سحر هفت فلک وحشت شوقم طی‌ کرد

تا کجاها پیِ یک آه کشیدن رفتم

حیرت از وحشتم آیینهٔ دیدار تو ریخت

آنقدر ناله نگه شد که به دیدن رفتم

عاجزی هم چقدر پایهٔ عزّت دارد

برفلک همچو مه نو به خمیدن رفتم

بی پرو بالیِ من همقدم شبنم بود

زین چمن بر اثر چشم پریدن رفتم

نارسایی چه ‌کند گر نه به‌ غفلت سازد؟

خواب پا داشتم، افسانه شنیدن رفتم

در ره دوست همان چون نگه بازپسین

اشک گل کردم و گامی به چکیدن رفتم

چون حباب آینه‌ام هیچ نیاورد به عرض

چشم واکردم و در فکر ندیدن رفتم

بی رخت حاصل سیر چمنم خنده نبود

یک دو گل بر اثر سینه دریدن رفتم

نالهٔ جسته‌ام از فکر سراغم بگذر

تاکشیدم نفس، آن سوی رمیدن رفتم

موج‌ گوهر به صدف راز خموشان می‌گفت

گوش گرداب ‌گرفتم، به شنیدن رفتم

عذر تدبیر فنا داشت شکست پر و بال

دامن شعله ‌گرفتم به پریدن رفتم

سیر هستی چو سحر یک دو نفس افزون نیست

تو همان‌ گیر که من هم به دمیدن رفتم

محمل شوق من آسوده نیابی بیدل

اشک راهی‌ست اگر من ز دویدن رفتم

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤