
بیدل دهلوی- غزل شماره 2234
سر اگر بر آسمان یا بر زمین مالیدهام
آستانش کردهام یاد و جبین مالیدهام
برگ و ساز تردماغیهای من فهمیدنیست
عطری از پیراهنش در پوستین مالیدهام
سوز دل احسانْ پرستِ هر فسردنْ مایه نیست
من به کارِ شعله چون شمع انگبین مالیدهام
موی پیری شعلهٔ امّید را خاکستر است
دردسر معذور، صندل بر جبین مالیدهام
کوکبم آیینه در زنگارِ گمنامی گداخت
حرص پندارد سیاهی بر نگین مالیدهام
گوهر صد آبرو در پرده حل کرد احتیاج
تا عرقواری به روی شرمگین مالیدهام
جز ندامت نیست کار حرص و من بیاختیار
از پیِ مالیدن دست، آستین مالیدهام
نالهٔ دل گر کسی نشنید جای شکوه نیست
گوش خود باری به این صوت حزین مالیدهام
نیستم بیدل هوسْ پروانهٔ این انجمن
چشمِ عبرت بر نگاه واپسین مالیدهام



