
بیدل دهلوی- غزل شماره 2215
ز دست عافیت داغم، سپند یأس پروردم
به این آتش که من دارم، مگر آتش کند سردم
اسیر ششدر و تدبیر آزادی؟ جنونست این
چو طاووسی به رو هر نقشی آوردم، نیاوردم
چو شبنم شرم پیدایی است آثار سراغ من
عرق چندان که میبالد بلندی میکند گردم
چو اوراق خزان بیاعتبارم خواندهاند امّا
جهانی رنگ، سیلی خورده است از چهرهٔ زردم
در آن مکتب که استغنا عیار معنیام گیرد
کلاه جم بنازد بر شکست گوشهٔ فردم
به این ز مستی خویشم میبرد یاد خرام او
که گل پیمانه گرداند اگر چون رنگ برگردم
ز عریانی درین میدان ندارم ننگ رسوایی
شکوه جوهر تیغم، خط پیشانی مردم
وفایم خجلت ناقدردانی برنمیدارد
اگر بر آبله پا مینهم، دل میکند دردم
نیام بیدل خجالتْ مایهٔ ننگ تهی دستی
چو مضمون در خیال هر که میآیم، ره آوردم



