ورود / عضویت



زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم - ادبستان شعر پارسی % %

زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2200

 

زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم

در گردنِ گردون رسن انداخته بودم

این عالم آشفته که هستی است غبارش

رنگیست‌ که من صبح ازل باخته بودم

پروازِ غبارم پرِ طاووس ندارد

همدوشِ خیالت، نفسی تاخته بودم

هیهات‌ که فردا چه شناسم منِ غافل؟

دیروز هم آثار تو نشناخته بودم

پیشانی‌ام آخر ز عرق پاک نگردید

کز تاب رخت آینه نگداخته بودم

جز باد نپیمودم ازین دشت توّهم

چون صبح، طلسمِ نفسی ساخته بودم

در آتشم از ننگ فضولی چه توان‌ کرد؟

او در بر و من آینه پرداخته بودم

خاکسترم امروز تسلّی‌گرِ دود است

پروانهٔ بیتاب همین فاخته بودم

بیدل ز میان دست غریبی به در آمد

تیغی ‌که به میدان غرور آخته بودم

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤