
بیدل دهلوی- غزل شماره 2181
دمی چون شمع گر جیبِ تغافل چاک میکردم
به مژگان زین شبستانها سیاهی پاک میکردم
به این گرد چمن چیزی که دارد اضطراب من
گر از پا مینشستم، عالمی را خاک میکردم
قضا گر میگرفت از من غبار قدردانیها
فلکها را زمینِ سایههای تاک میکردم
به جست و جو اگر حاصل شدی اقبال پابوسش
سرِ افتاده را پیش از قدم چالاک میکردم
به یاد لعل او گر میکشیدم از جگر آهی
رگِ یاقوت را بالِ خس و خاشاک میکردم
گذشت آن محملِ فرصت که در بزم تماشایش
به هر دیدن چو مژگان صد گریبان چاک میکردم
به پرواز آن قدر مایل نشد عنقای رنگ من
که شاهین کبوتر خانهٔ افلاک میکردم
به صید دشتِ امکان همّتم راضی نشد ورنه
فلک هم حلقهواری بود اگر فتراک میکردم
به این وضعی که میریزم عرق در دشت و در بیدل
غبار خودسری کاش اندکی نمناک میکردم



