ورود / عضویت



شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را - ادبستان شعر پارسی % %

شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را

بیدل دهلوی- غزل شماره 218

شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را

سرمه باشد جوهر تیغت زبان زخم را

سینه‌ چاکیم و خموشی ‌ترجمان عجز ماست

ره ز لب بیرون نمی‌باشد فغان زخم را

عاشقان در سایهٔ برق بلا آسوده‌اند

ابرو از تیغ است چشم خونفشان زخم را

دردمندم یأس می‌جوشد اگر دم می‌زنم

از سخن خون می‌تراود ترجمان زخم را

پرده‌ دار جاده کی گردد هجوم نقش پا

بخیه نتواند نهان کردن دهان زخم را

تا رسد بر کنگره مقصود دست ناله‌ای

برده‌ام تا کرسی دل نردبان زخم را

نقد عشرت را زبانی نیست از سودای درد

خنده در بار است چون‌ گل کاروان زخم را

جوهر اسرار آبا از خلف‌ گیرد فروغ

خون ‌کند روشن چراغ دودمان زخم را

از حدیث‌ دردمندان خون‌ حسرت می‌چکد

غیر موج خون زبان نبود دهان زخم را

تا به وصف تیغ بیدادت زبان پیدا کند

موج خون ‌انگشت حیرت ‌شد دهان زخم‌ را

بی ‌بهاری نیست دندان بر جگر افشردنم

بخیه دارد شبنمی ها بوستان زخم را

گرد بی ‌دردی به ‌روی هر دو عالم فرش بود

سجده‌ای‌ کردم چو مرهم آستان زخم را

زین بیابان ‌کاروان صبح بیخود می‌رود

نیست مقصد جز فنا محمل‌ کشان ‌زخم را

بینوایی نیست ساز پرفشانی های شوق

ناله خوش ‌کرده‌ ست امشب آشیان زخم را

صبح امیدیم بیدل آفتاب عشق ‌کو

تیغ میلی می‌کشد خواب‌ گران زخم را

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤