
بیدل دهلوی- غزل شماره 214
شدی پیر و همان در بند غفلت میکنی جان را
به پشت خم کشی تا کی چو گردون بار امکان را
ریاضت غره دارد زاهدان را لیک ازین غافل
که از خود گر تهی گشتند پر کردند همیان را
بود ساز تجرد لازم قطع تعلق ها
برش آرد به عرض بی نیامی تیغ عریان را
مروت گر دلیل همت اهل کرم باشد
چرا بر خاک ریزد آبروی ابر نیسان را
جهان از شور دل ها خانهٔ زنجیر خواهد شد
میفشان بی تکلف دامن زلف پریشان را
به ذوق کامرانی های عیش آباد رسوایی
ز شادی لب نمیآید به هم چاک گریبان را
دل از سطر نفس یک سر پیام شبهه میخواند
دبیر ناز بر مکتوب ما ننوشت عنوان را
مروت کیشی الفت، وفا مشتاق بود اما
غرور حسن رنگ ما تصور کرد پیمان را
به مضراب سبب آهنگ اسرارم نمیبالد
پریدن های چشمم بال نگرفته ست مژگان را
به جز تسلیم، ساز جرأت دیگر نمیبینم
خمیدن میکشد بیدل کمان ناتوانان را



