
بیدل دهلوی- غزل شماره 2117
چو سرو از ناز بر جویِ حیا بالیدنت نازم
چو شمع از سرکشی در بزمِ دل نازیدنت نازم
همه موجِ شکفتن میچکد از چینِ پیشانی
گلستانِ حیا در غنچگی پیچیدنت نازم
گهی از خنده، کاهی از تغافل میبری دل را
دقایقهای ناز دلبری فهمیدنت نازم
به بازارِ تمنّا، گوهرِ بحرِ تغافل را
به میزان عیاری هر زمان سنجیدنت نازم
زبانِ شانه میگوید به زلف فتنه پیرایت
که: با این سرکشیها گرد سر گردیدنت نازم
ز شبنم اشک میریزد صبا، ای غنچه بر پایت
به حال گریهٔ آشفتگان خندیدنت نازم
به دست مردمانِ دیده، صبحِ وصل او بیدل
گلِ حیرت ز گلزارِ تماشا چیدنت نازم



