ورود / عضویت



چون آینه چندان به برش تنگ گرفتم - ادبستان شعر پارسی % %

چون آینه چندان به برش تنگ گرفتم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2118

 

چون آینه چندان به برش تنگ گرفتم

کز خویش برون آمدم و رنگ گرفتم

نامی که ندارم، هوسِ نقشِ نگین داشت

دامانِ خیالی به ته سنگ‌ گرفتم

عجزِ طلبم گشت عنان تابِ نگاهش

ره بر رم آهو ز تک لنگ گرفتم

چون غنچه شبم لخت دلی در نظر آمد

دامان تو پنداشتم و تنگ گرفتم

خلقی درِ ناموس زد و داغِ جنون بُرد

من نیز گرفتم‌ که ره ننگ‌ گرفتم

خجلت‌کش خودسازی‌ام از خودشکنیها

نگشوده درِ صلح و ره جنگ‌ گرفتم

گر چرخ نسنجید به میزانِ وقارم

من نیز به همّت‌ کمِ این سنگ‌ گرفتم

در ترک تعلّق چقدر ناز و غنا بود

بر هر چه هوس پای زد اورنگ‌ گرفتم

تا گرم‌ کنم بستر امنی ‌که ندارم

چون صبح نفس زیر پرِ رنگ‌ گرفتم

بیدل نفس آخر ورقِ آینه‌ گرداند

سیلی به تجرّد زدم و رنگ‌ گرفتم

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤