
بیدل دهلوی- غزل شماره 2013
برقِ حُسنی در نظر دارم به خود پیچیدهام
جوهرِ آیینه یعنی موی آتش دیدهام
نادمیدن زین شبستان پاسِ ناموسِ حیاست
چون سحر عمریست خود را با نفس دزدیدهام
هر قدر پر میزنم، پرواز محو بیخودی است
از کجا یارب عنان رنگ گردانیدهام
تا ابد میبایدم خط بر شکستِ دل کشید
در غبارِ مویِ چینی چون صدا لغزیدهام
جز ندامت، چارهٔ دردسرِ اسباب نیست
صندل انشایِ کف دست به هم ساییدهام
محو گردد کاش از آیینهام نقش کمال
کز صفا تا جوهرم باقیست دامن چیدهام
صورت پیدایی و پنهانی سازم یکیست
هر کجایم چون صدا عریانیی پوشیدهام
زندگی یارب تماشاخانهٔ دیدار کیست؟
گلفروش صد چمنْ تعبیر خوابی دیدهام
غیر را در خلوتِ تحقیقِ معنی، بار نیست
جز به گوشِ گل صدای بوی گل نشنیدهام
صد قیامت رفته باشد تا ز خود یابم خبر
قاصدم لیک از جهانِ ناز برگردیدهام
پا به خاکم زن که مژگانِ غبارم وا شود
گر تو بیدارم نسازی تا ابد خوابیدهام
بیدل از بی دست و پاییهای من غافل مباش
چون ضعیفی گوشمال گردن بالیدهام



