
بیدل دهلوی- غزل شماره 201
ساختم قانع دل از عافیت بیگانه را
برگ بیدی فرش کردم خانهٔ دیوانه را
مطلبم از می پرستی تر دماغی ها نبود
یک دو ساغر آب دادم گریهٔ مستانه را
دل سپند گردش چشمی که یاد مستی اش
شعلهٔ جواله میسازد خط پیمانه را
التفات عشق آتش ریخت در بنیاد دل
سیل شد تردستی معمار این ویرانه را
تا کنم تمهید آغوشی دل از جا رفته است
در گشودن شهپر پرواز بود این خانه را
عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت
ناخن سر خاری دل ها مگردان شانه را
هر سیندی گوش چندین بزم میمالد به هم
خوابناکان کاش از ما بشنوند افسانه را
حایل آن شمع یکتایی فضولی های تست
از نظر بردار چون مژگان پر پروانه را
آگهی گر ریشه پرداز جهانی میشود
سیر این مزرع یکی صد مینماید دانه را
حق زنار وفا بیدل نمیگردد ادا
تا سلیمانی نسازی سنگ این بتخانه را



